ครั้งสุดท้ายที่เจออากง คือตอนที่อากงอยู่ในโรงพยาบาล

ไม่รู้สึกตัว หายใจลำบาก และ ทรมาน

เป็นภาพที่ลูกหลานเห็นแล้วกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ไม่ได้สะกิดใจเลยว่าอากงจะเป็นโรคอะไรร้ายแรงขนาดนี้

รู้ตัวอีกทีก็เป็นขั้นสุดท้ายแล้ว

16 ปีที่ผ่านมา เราไปทำอะไรอยู่ที่ไหน มีอากงอยู่ด้วย ทำไมไม่ใส่ใจ

16 ปีที่ผ่านมา เคยบอกอากงซักครั้งมั้ยว่ารัก

ไม่เลย ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่บอกคือต่อหน้าศพอากง

แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร

ในเมื่ออากงไม่อยู่ฟังแล้ว

เสียใจ เสียใจมาก ที่ผ่านมาไม่ได้ทำอะไรให้อากงเลย

ไม่ได้คอยดูแล ไม่ได้ไปเยี่ยมอากงบ่อยๆ เวลาไปทีก้มัวแต่คุยกับพี่ๆ

ลืมคิดไป ว่าที่ไป คือไปเยี่ยมอากง ไม่ใช่ไปหาพี่ๆ

ตอนนี้เราไม่สามารถแก้ไขอะไรได้แล้ว

แต่อยากบอกให้อากงรู้ ว่าหลานคนนี้ รักอากงมากแค่ไหน

เรายังอยู่ด้วยกันอีกนานแสนนาน

ชั้นเชื่อตัวเองเช่นนั้น ถึงได้ปล่อยวันเวลาไปไกล

ควรจะบอกบางคำก็ทำลืมไป

คิดว่าเหลือเวลาเท่าไรก็พอพูดมัน

กว่าจะบอกตัวเองว่าอย่ามั่นใจ

ก็เมื่อในวันที่สาย ที่ไม่มีเทอข้างๆกายกัน

ได้แต่เกลียดตัวเองที่ลืมนึกไป

ว่าโลกมีคำว่าสาย ไว้สะกิดใจให้ชั้นรีบทำ

ได้แต่กอดตัวเองกับความทรงจำ

ที่ยิ่งย้ำว่าชั้นมันผิดที่ชะล่าใจ

ชั้นไม่มีวันได้เทอคืนมา

ชั้นขอเวลาแค่บอกคำนั้น

ที่เทอเคยต้องการ แต่มันไม่ทันแล้วใช่ไหม

ชั้นเสียใจตลอดเวลาที่รักษาเธอไม่ได้

สุดท้าย

อยากให้รู้ว่ารัก

-----------------------------------------------------

ps. เราไม่อยากอัพบลอคมาเพื่อบอกว่า เย่ เราสอบเสร็จแล้ว

เพราะเรารู้ว่าคงต้องมีการซ่อมครั้งใหญ่ตามมาอย่างแน่นอน

ps2. สำหรับคนที่สูบบุหรี่ เลิกซะเหอะ ก่อนที่จะทำร้ายครอบครัวไปมากกว่านี้

ps3. แค่อยากบอกทุกคนว่า รักครอบครัวให้มากๆนะ ทำดีกับพวกเค้าให้เยอะๆ

เพราะเราไม่รู้ว่าเค้าจะอยู่กับเราอีกนานแค่ไหน

จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจว่าตอนที่เค้าอยู่ทำไมเราไม่ค่อยใส่ใจเลย

เหมือนเรา

ปกติเราเปนคนหน้ามืดบ่อยอยู่แล้ว อย่างเดินขึ้นบันไดที่บ้านก้ตาลาย

แต่ไม่เคยเปนเท่านี้มาก่อน

วันนั้นเปนวันปฐมนิเทศน้องม4 ครูให้เครื่องสายไปเล่น

ปามานว่าไปโชว์ให้น้องๆดู เผื่อจะมีเหยื่อเข้ามาสมัครอีกไรงี๊

เรื่องนี้ไว้ก่อน ที่จะเล่าจิงๆก้คือ

วันนั้นไปเช้าเกิน เพื่อนๆมากันแค่ 4-5 คน

เลยไปช่วยกันยกสแตนจากหอประชุมไปตึก

ยกกันคนละ 3-4 อัน ไปวางไว้หน้าห้องประชาสัมพันก่อน

แค่นั้นแหละ อาการเริ่มออก เริ่มตาลาย รุสึกหายใจไม่ค่อยออก

เริ่มมองทุกอย่างเปนสีเหลือง พอหลับตากลายเปนสีฟ้าซะงั้น

ตกใจดิ ปกติมันแค่ตาลาย แต่นี่เปนไร

เลยไปนั่งพัก โดยมีเพื่อนๆที่น่ารักใช้แฟ้มพัดให้

มันบอกหน้าซีดมากเลย ปกติก้ซีดอยู่แล้วแต่นี่ซีดจนเขียว เจรินเหอะ

นั่งไปซักพักก้อ้วก แต่นิดเดียว

เลยโทหาแม่เลย แม่บอกจะมารับไปโรงบาล ไม่ต้องแสดงมันแล้วลูก

แต่คนมันอยากเล่นอ่ะ อุตส่ามาแล้ว เลยบอกไม่เปนไร นั่งพักเดี๋ยวก้หาย

เกรงใจแม่ด้วยแหละ ขับมาส่งได้แป๊บเดียวก้ต้องมารับแล้ว

ก้นั่งพักแป๊บนึงแล้วค่อยเดินไปซ้อม

ตอนซ้อมครูบอกว่า ถ้ามีน้องมาสมัครน้อยกว่า 20 คนถือว่าเราล้มเหลว

เครียดเลย แต่สุดท้ายครูมานั่งนับใบสมัครน้องให้ดู มี25คน ดีใจตัวลอย

จบ

พอเสดก้ไปโรงบาลกะแม่ หมอบอกค่อยมาตรวจเลือดวันอาทิด

พอนั่งนับที่ต้องตรวจมี 8 อย่าง ไมตรวจเยอะงี๊อ่ะ

แล้วหมอก้ให้ยาบำรุงมากิน กลุ้มเลย แก่ก้ไม่แก่ ต้องมากินยาบำรุง

วันนี้เราไปตรวจเลือดมาแล้ว

พี่พยาบาลน่ารักเหอะแต่หน้าตาไม่ได้ช่วยอะไรเลย

เนื่องจากพี่เค้าเล่นดูดเลือดเราไป1เข็มใหญ่ๆ ใจร้ายจิงๆ

หมอบอกไม่เปนไรเลย แค่เลือดน้อย เม็ดเลือดแดงน้อย

แต่เซงเลยดูดเลือดเราไปตั้งเยอะ เชอะ

หมอให้ยาบำรุงเลือดมากินกะยาบำรุงตัวเดิม

จบเรื่องนึง

---------------------------------------------------------------------

วันศุกร์มีเลือกประธานชมรม

เราอยู่ชมรมดนตรีสากลเหมือนเดิม

ปีนี้มีคนมาอยู่เยอะหน่อย เนื่องจากพวกเครื่องสายมาอยู่ด้วย

นั่นหมายความว่าโอกาสในการจะได้เปนประธานของเรามีน้อยมาก

เนื่องจากเครื่องสายไม่รุว่าเราอยู่ชมรมนี้มาตลอดเวลาที่อยู่มัธยม

มันเลยเลือกคนอื่นแทน น้ำตาจะไหล เสียใจมาก

อยู่มา4ปี ไม่เหนจะมาเข้ากันเลย ทำไมต้องมาเข้าเอาปีที่จะได้เปนประธานก้ไม่รุ

แต่ก้นะ ไม่รุว่าเราเปนคนหน้าด้านไปตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่ด้วยความที่เราอยากเปนมากเนื่องจากรอมานาน เลยไปขอมันเปนซะงั้น

ก้ขอบคุนมากมายที่แกไม่อยากเปนนะ เราเลยยึดอำนาจ

วะฮะๆๆ ในที่สุด สิ่งที่เรารอคอยมาตลอด4ปีกว่าก้เปนจิง

ประธานชมรม ไม่รุจะทำได้ดีรึเปล่า แต่เราจะทำให้ดีที่สุด

---------------------------------------------------------------------

เรื่องสุดท้าย

นัทไม่ต้องอ่านก้ได้ เดี๋ยวอารมเสีย แต่คงไม่ เพราะแกอาจสะใจมากกว่า

คือไม่เข้าใจว่าจะให้กลับมารักกันทำไม แค่นี้ยังเจ็บไม่พอหรอ

ขาดเราไม่ได้ พูดมาได้ยังไง ตอนที่เราอยู่ ทำไมไม่เหนค่ากันบ้างเลยล่ะ

แล้วมาพูดเอาตอนนี้ มันไม่สายไปหน่อยหรอ

กว่าจะทำใจได้มันเจ็บแค่ไหน แล้วจะให้กลับไปเจอแต่เรื่องเดิมๆน่ะหรอ

พูดมาได้ว่าคนนั้นไม่รักแก ทั้งๆที่รุอยู่ว่ามันรัก พูดงี๊แสดงว่าเหนเราเปนตัวสำรองหรอ

เราไม่โง่พอที่จะให้เทอทำร้ายได้ซ้ำๆนะเว้ย เจ็บแล้วจำ

บอกมาได้ว่าจะลืมคนนั้น ทีตอนคบกันทำไมไม่ทำล่ะ มาทำอะไรเอาตอนนี้

มันสายไปแล้วเว้ย

เลิกยุ่งกะเราซะที ตอนนี้เราเปนแค่เพื่อนกัน และเพื่อนก้มีขอบเขตรุมั้ย

จบมันไปได้แล้ว

ที่ไม่ร้องใช่แปลว่าไม่เจ็บ ที่ยังยิ้มไม่ใช่ว่าชั้นไม่เสียใจ

ยังพูดยังคุยยังเป็นเพื่อนได้ แต่ขอได้ไหมอย่าบอกให้เป็นเหมือนๆเดิม

เพราะว่ารักที่เคยให้เทอ แต่เทอไม่เคยเห็นค่า ตอบแทนมาแต่ความเสียใจ

มันหมดแล้วรักที่เคยให้เทอ ที่ให้เทอไปทุกอย่าง แต่เทอขว้างทิ้งไป

มันหมดแล้วรักที่ในหัวใจ ไม่เหลือให้พอเริ่มใหม่

อยู่ไปก็ฝืนใจ กลับไปก็ไม่รักเธอเหมือนเดิม

รักเทอไหมตอบเลยว่ารักมาก ยังรักอีกไหมอยากบอกว่าแทบไม่เหลือเลย

อย่าขอได้ไหมให้เป็นเหมือนเคย เทอรู้อยู่แล้วบอกได้เลยไม่มีทาง

ผ่านมาก้จะ 2 เดือนแล้ว แต่ทำไมทุกครั้งเวลาที่เหงา

ทำไมต้องคิดถึงแต่เรื่องเดิมๆ

เรื่องมันก้จบไปแล้ว ทั้งเราทั้งเทอต่างก้ไม่ได้เจอกัน

ทั้งที่เราก้คิดว่าเราลืมได้ แต่จิงๆมันไม่ใช่เลย

ตอนนี้ปิดเทอม ไม่เจอกัน ก้ดูเหมือนว่าเราลืมได้

แต่ถ้าเปิดเทอมล่ะ ถ้าเจอกันทุกวัน เราจะทำใจได้หรอ

รุสึกเหมือนเราจะอ่อนแอขึ้น ดูหนังเรื่องไหน

ไม่ว่ามันจะปันยาอ่อนยังไง เราก้ยังร้องไห้ได้

ฟังเพงอะไรก้ทำให้ร้องไห้ได้ทั้งนั้น กลายเปนคนตาบวมตลอดเวลา

นั่งในร้านประจำของเรา ตั้งแต่เช้าจนเย็นเฝ้ารอเธอ เผื่อเจอเธอสักวัน

ตรงที่นัดเจอกันทุกที มาวันนี้ก็ไปเหมือนเมื่อวาน ต่อให้ไม่เคยได้พบเจอ

ร้านที่ไปกันบ่อยที่สุดก้คงจะเป็น KFC ไปเรียนทีไรก้กินที่นี่

ได้ยินเสียงฟ้าร้องทุกๆที ก็ยังห่วงเธออยู่ดีหรือเปล่า

ไปนั่งรอเพื่อนที่ milk plus ติดร่มไปด้วย นั่งมองดูร่มก้คิดถึงเทอ

มีความทรงจำเล็กน้อยเกี่ยวกับร่ม ร่มที่ทำเทอเจ็บ วันฝนตกหนัก

เลยกลายเปนการรอที่เส้าเลย

ข้อความข้างในมือถือก็ยังคงเก็บไว้

คิดอยู่เหมือนกันว่าจะลบมันดีมั้ย ถ้าลบไปเราก้อาจจะลืมได้ง่ายขึ้น

แต่อีกใจก้ไม่อยากลบ เพราะมันเป็นความทรงจำดีๆเกี่ยวกับเทอ

ได้ยินเพลงที่เธอนั้นชอบฟัง มันก็ยังคงคิดถึงทุกครั้งไป

คิดถึงและก้ร้องไห้ ความทรงจำเกี่ยวกับเทอมันมากจิงๆ

ต้องเตือนตัวเองซ้ำๆจำเอาไว้

อย่าโทรไปรบกวนเธอ อย่าไปเจอให้กวนใจ

อย่าทำตัววุ่นวาย อย่าคิดถึงเรื่องเก่า

ต้องไม่ลืมว่าเป็นใคร เจ็บยังไงต้องทนเอา

บอกตัวเองทุกเช้า

กฎเกณฑ์ของแฟนเก่าที่ต้องจำ

จริงๆแล้วฉันเองก็รู้ดี

ในวันนี้อะไรที่ต้องทำ ก็คือต้องห้ามใจ

ต้องยอมรับความจริงที่เป็นอยู่

แต่ไม่รู้จะทำได้เมื่อไหร่ ก็ในเมื่อใจมีแค่เธอ

Sitting by the window singing songs of love
Wishing you were here because the memory's not enough
Wear my mask in silence pretending I'm alright
If you could see then you would be here standing by my side

It may be hard to believe but girl you're the only one I need
It may be hard along the way
It's this feeling I get when blue skies turn to grey

Feels like I'm walking in the rain
I find myself trying to wash away the pain
Cause I need you to give me some shelter
Cause I'm fading away and baby I'm walking in the rain

Every single hour of every single day
I need to cry my eyes are dry I've cried my tears away
Can't help but remember how you made me feel
You dressed my soul and made me whole you made my life complete

Of all we've said and done